Frans Sillanpää
Frans Eemil Sillanpää (ur. 16 września 1888 Hämeenkyrö, zm. 3 czerwca 1964 w Helsinkach) – powieściopisarz i nowelista fiński, laureat Literackiej Nagrody Nobla za rok 1939, którą − z uzasadnienia jury − otrzymał za "głębokie przeniknięcie w życie fińskich chłopów i wyborne opisanie ich obyczajów w więzi z przyrodą"[1]. Autor realistycznych, nasyconych liryzmem powieści o wymowie humanistycznej, osadzonych głównie w hermetycznym środowisku wiejskim miejsc znanych Fransowi Sillanpää z dzieciństwa.
Pomimo realizmu powieści fińskiego pisarza, prezentowany w nich obraz życia na wsi często podnoszony jest do rangi mistycznej oraz kosmogonicznej. Sillanpää mocno akcentuje przy tym kwestię Jedności wszechrzeczy, przeczucie doskonałego zjednoczenia człowieka z wszechświatem, które przejawia się w najprostszym bezpośrednim kontakcie jednostki ludzkiej z naturą. W powieściach takich jak Słońce życia (1916) czy Sierpień (1941) życie na wsi jest jednocześnie dotknięciem unio mystica; platonicznym symbolem pradawnego obcowania człowieka z Bogiem, powrotem do utraconego Raju, w którym panuje bezczas, doskonałość i pełnia w doświadczeniu zarówno indywidualnej jak i uniwersalnej egzystencji.
Osobną kategorię stanowią późne powieści Fransa Sillanpää, które powstały na gruncie osobistych przeżyć autora związanych z załamaniem psychicznym oraz chwilową utratą talentu pisarskiego. Utwory te − przesiąknięte typowo dekadenckim nastrojem melancholii, rozpaczy i nihilizmu − opowiadają głównie o "wypalonych" artystach pozbawionych nadziei oraz ludziach z marginesu społecznego.
[edytuj] Dzieła
- Słońce życia (1916)
- Ludzie w korowodzie życia (1917)
- Nabożna nędza (1919)
- Hiltu i Ragnar (1923)
- Zasnęła za młodu (1931)
- Ludzie w noc letnią (1934)
- Sierpień (1941)
- Dole i niedole człowieczego życia (1945)
- Chłopiec żył własnym życiem
- Opowiadam i wyobrażam
- Główne zdarzenie dnia
|
|||||