Yasunari Kawabata

Yasunari Kawabata (ur. 11 czerwca 1899 w Osace, zm. 16 kwietnia 1972 w Zushi) – prozaik i poeta japoński. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1968.

Urodził się w Osace w bogatej i wykształconej rodzinie. Jego rodzice zmarli, kiedy miał 3 lata, parę lat później zmarła jego babcia a tuż po niej jedyna siostra, co wywarło wielkie piętno na jego życiu i twórczości. W latach 1920 – 1924 studiował na Cesarskim Uniwersytecie w Tokio. Wraz z grupą młodych pisarzy założył pismo Bungei Jidai. Pierwszy sukces pisarski odniósł w 1925 r., autobiograficznym opowiadaniem Izu no odoriko (Tancerka z Izu). W 1931 ożenił się i zamieszkał w Tokio. W czasie II wojny światowej zajmował się pracą naukową i podróżował po Mandżurii. Od 1948 do 1965 był prezesem japońskiego PEN Clubu. Wtedy też opublikował swoje najsłynniejsze powieści – Tysiąc żurawi i Głos góry, które przyniosły mu w 1959 prestiżowy Medal Goethego we Frankfurcie a w 1968 Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury.

Pod koniec życia był bardzo schorowany. W 1972 – dwa lata po samobójstwie swojego przyjaciela, Yukio Mishimy – również popełnił samobójstwo.

[edytuj] Twórczość

  • Dziennik szesnastolatka (1925)
  • Tancerka z Izu (1925)
  • Ozdoby emocjonalne (1926)
  • Kryształowa fontanna (1931)
  • Pieśń liryczna (1932)
  • Oczy w chwili śmierci (1932)
  • Ptaki i zwierzęta (1933)
  • Kraina śniegu (1934)
  • Tysiąc żurawi (1949)
  • Głos góry (1949 – 1954)
  • Jezioro (1954)
  • Śpiące piękności (1961)
  • Piękno i smutek (1961 – 1963)
  • Stara stolica (1962)
  • Meijin - mistrz go (1972) – powieść opowiadająca o ostatniej grze wielkiego mistrza w Go